پرهام و پارمیس معجزه های الهی

            توقولی های مامان تبریک میگم بالاخره بعد از این همه تلاش واسه ناخنک زدن به غذای ما حالا دیگه میتونید اولین قاقالیلی خوشمزه تون رو نوش جان کنید. بعد از 5 ماهگی که پیش آقای دکتر معمار رفتیم،من کلی غر زدک که دکتر چرا این جوجه هام خیلی تپل نمیشن.اونم میگفت ازنظر من همه چیز بچه هات خوب و نرماله.من دوباره نق زدم که شیر خیلی کم میخورن تا اینکه اجازه داد غذای کمکی رو واستون شروع کنم. اوایل بهتون فرنی باشیر دادم که خیلی دوست نداشتید ولی از وقتی حریره بادام بدون شیر درست میکنم خدا رو شکر دوست دارید.نوووووش جونتون. و اماچه کارها که موقع غذا خوردن نمیکنید.. پارمیس جون که ه...

    ت و را در قلب شعرم می گذارم   به نام عشق آن را می نگارم   تمام حرف من در شعر این بود   تو را تا بی نهایت دوست دارم ...     ...

    پارمیس جونی من، نفس مامان، تقریبا یک هفته مونده بود که 5 ماهه شی.از عصری که خونه مامان مینا بودیم همش بی تابی و نا آرومی کردی.شب خیلی زود برگشتیم خونه.گفتیم شاید خیلی خوابت میاد و دلت میخواد خونه باشی.اما دیدیم که نخیییییییر،قصد آروم شدن و خوابیدن نداری یعنی دوست داشتی بخوابی اما نمیتونی و یه مشکل داری.کلی گریه کردی و دل من و بابایی رو هی کباب میکردی. آخه گوجه فرنگی من شما وقتی که گریه میکنی تمام صورت نازت سرخ سرخ میشه.مامان مینا گفت که میخوای دندون در بیاری ولی همه میگفتن نمیشه که خیلی زوده.حتی فرداش تو رو پیش یه دکتر دیگه بردیم آخه از شانس بد دکتر خودتون سفر خارج از کشور بود، اما اون دکتر هم گفت هنوز زوده 2 ماه دیگه د...

شیطون بلاهای مامانی اومدم که از خوشمزه گی های پنج ماهگیتون بگم. از وقتی که 5 ماهه شدین  دیگه مامانی تصمیم گرفت که تنهایی از پس کاراتون بر بیاد و از کسی کمک نگیره، البته قبلش هم میخواستم اما بابایی نمی گذاشت و میگفت دست تنها خیلی خسته میشی.اما بعد با هم تصمیم گرفتیم که این کار رو با کمک هم انجام بدیم و خدا رو شکر تونستیم.البته بابا جونی همش همراه و مونس مامانیه الان دیگه خدا رو شکر خیلی خوب با اسباب بازیهاتون سرگرم میشید و بازی میکنید.با جغجغه هاتون با گیتارتون که سرش دعوا هست و مرتب بندش رو میخورید، با عروسک موزیکالتون که بعد عکس همشونو واستون میذارم....از غلت زدن هاتون که مجبور شدیم کل خونه رو پر از بالشت و پتو کنیم و حرف...

کوچولوهای ناز مامان اومدم که یه بار دیگه بگم که چقدر دوستون دارم...چقدر عاشقتونم میدونم که این حس من و بابایی رو درک میکنید.پارمیس  گلم،وقتی که دستای ناز و کوچولوت رو بلند میکنی تا بغلت کنم یا وقتی که با خنده های مامانی اینقدر قشنگ و بامزه میخندی و انگار دنیا رو به من و بابایی میبخشی، تازه میفهمیم زندکی یعنی چی. پرهام جون رو که دیگه نگوووو... وقتی که با دستای کوچیکت ازسر و کولمون بالا میری و صورتتو محکم به صورتم میچسبونی و میخوای من رو بخوری و اینجوری محبتت رو نشون میدی، همون موقع بوسه بارونت میکنم و دلم میخواد تو وجود هر دوتون غرق بشم...یاد لحظه هایی می افتم که توی وجودم بودید و کنار قلبم و مایه آرامشم.دلم تنگ میشه و دلم میخواد ...